Ik Ben die Ik Ben

Misschien een van de belangrijkste uitspraken, die ik ken. Vaak wordt er dan gerefereerd aan het dialoog tussen Mozes en God. Mozes vraagt aan God, hoe hij Hem zou moeten beschrijven aan de Joden. ‘Ik ben die ik ben,’ antwoordde, volgens het verhaal, toen God! Als je er heel bewust naar kijkt zie je dat Ik Ben verwijst naar zichzelf. Dus niet: Ik ben liefde. Of, ik ben wijsheid. Of… Maar, Ik Ben die Ik Ben. Ik Ben staat zelf centraal en niet de ervaring binnen ik ben. Ik Ben is zelf de ervaring: dat wat ervaren wordt. ‘De smaak van water.’ Geen water met een bepaald smaakje, zoals bij limonade! Maar wat is de smaak van water zelf? Wie heeft oog voor God zelf? Meestal als een gelovige zich richt op God, wil ie iets van God, nietwaar? Maar wie wil niets van God dan Hem enkel kennen?! We beweren van onszelf: Ik ben niet gerealiseerd. Ik ben wel gerealiseerd. Ik ben niet gelukkig. Ik ben wel gelukkig. Ik ben niet gelovig. Ik ben wel gelovig. Ik ben die ik ben, wijst eigenlijk nergens naar. Er zijn geen problemen. Er is geen identificatie. Zelfrealisatie is volgens mijn inzicht het moment dat je Ik Ben ziet los van alles. Dat je begrijpt, rechtstreeks waarneemt, dat Ik Ben nergens aan onderworpen is, dat dat slechts een illusie is. Ik Ben is niet van deze wereld! Ik Ben is niet het denken. Ik Ben is niet het brein en het lichaam. Ik Ben staat voor ongekende vrijheid, als Ik Ben (en dat ben jij) rechtstreeks gerealiseerd wordt als zijnde niet het denken en niet het lichaam! Het is een feit dat jij bestaat, anders las je de tekst niet hier en nu. Het kan ook zo zijn dat je niet beter weet/gelooft dat ‘ik ben’ een onderdeel van het stoffelijke brein vormt. Maar dat is dan gebrek aan inzicht, zelfkennis.

Twee glazen water?

Als iedereen al verlicht is, wat is dan het verschil? Als beide glazen exact hetzelfde zijn: glas hetzelfde, schoon water hetzelfde, en het laagje schoon zand erin hetzelfde. Voorbeeld: Ook al zijn de twee glazen niet te onderscheiden en hoeft er niets af of bij kan er toch een verschil zijn! Als in het ene glas het zand rustig op de bodem ligt, is het water helder en kun je ervan drinken. Als het andere glas niet helder is, het water en het zand vermengt, is het ook niet te drinken. Jezus vergeleek zichzelf met water: Het levende water. Helder en drinkbaar. Kan dat iedereen van zichzelf zeggen, gerealiseerd te zijn als hem? Ja, ook Jezus noemde ons het licht der wereld. Ook zonen van God. En wie de Zoon heeft gezien, heeft de Vader gezien. Aan de ene kant is alles OK. Hoeft er niets bij of af, feit! Maar… als de geest onrustig is omdat ie nog altijd op zoek is naar de Waarheid, is het water niet helder. De ene heeft begrepen er werkelijk al te zijn. En de andere twijfelt daar toch nog aan. Beiden zijn reeds, feit!