Ik Ben die Ik Ben

Misschien een van de belangrijkste uitspraken, die ik ken. Vaak wordt er dan gerefereerd aan het dialoog tussen Mozes en God. Mozes vraagt aan God, hoe hij Hem zou moeten beschrijven aan de Joden. ‘Ik ben die ik ben,’ antwoordde, volgens het verhaal, toen God! Als je er heel bewust naar kijkt zie je dat Ik Ben verwijst naar zichzelf. Dus niet: Ik ben liefde. Of, ik ben wijsheid. Of… Maar, Ik Ben die Ik Ben. Ik Ben staat zelf centraal en niet de ervaring binnen ik ben. Ik Ben is zelf de ervaring: dat wat ervaren wordt. ‘De smaak van water.’ Geen water met een bepaald smaakje, zoals bij limonade! Maar wat is de smaak van water zelf? Wie heeft oog voor God zelf? Meestal als een gelovige zich richt op God, wil ie iets van God, nietwaar? Maar wie wil niets van God dan Hem enkel kennen?! We beweren van onszelf: Ik ben niet gerealiseerd. Ik ben wel gerealiseerd. Ik ben niet gelukkig. Ik ben wel gelukkig. Ik ben niet gelovig. Ik ben wel gelovig. Ik ben die ik ben, wijst eigenlijk nergens naar. Er zijn geen problemen. Er is geen identificatie. Zelfrealisatie is volgens mijn inzicht het moment dat je Ik Ben ziet los van alles. Dat je begrijpt, rechtstreeks waarneemt, dat Ik Ben nergens aan onderworpen is, dat dat slechts een illusie is. Ik Ben is niet van deze wereld! Ik Ben is niet het denken. Ik Ben is niet het brein en het lichaam. Ik Ben staat voor ongekende vrijheid, als Ik Ben (en dat ben jij) rechtstreeks gerealiseerd wordt als zijnde niet het denken en niet het lichaam! Het is een feit dat jij bestaat, anders las je de tekst niet hier en nu. Het kan ook zo zijn dat je niet beter weet/gelooft dat ‘ik ben’ een onderdeel van het stoffelijke brein vormt. Maar dat is dan gebrek aan inzicht, zelfkennis.

3 thoughts on “Ik Ben die Ik Ben

  1. Beste mensen,
    Met veel belangstelling deze beschouwing gelezen, zeer diepzinnig, het is wel een thema dat mij al jaren bezig houdt. Met zowel de satsangwereld ben ik vertrouwd (vooral Mooji, Isaac Shapiro, Yessica Sillekens) als met het christendom. Uit beide werelden put ik inspiratie. Zowel bij satsangbijeenkomsten als bij sommige kerkdiensten voel ik een vredige energie, ook door de liederen (hindoegezangen of christelijke liederen), voor mij een teken dat ik goed zit. Frappant vond ik bijv. deze video tijdens een satsang van Mooji, waarin discipel Shivali de bekende psalm “The Lord is My Shepherd” zingt, zeer ingetogen. Zelfs via deze video voel ik de meditatieve sfeer van deze bijeenkomst.
    https://youtu.be/CTV7U5fhEVk
    Was vele malen in India, vooral in de ashram van Sri Ramana Maharshi in Tiruvannamalai. Maar ook in de christelijke ashram “Shantivanam” in Thannirpalli (ook in de deelstaat Tamil Nadu) waarin een soort Advaita christendom onderricht wordt, dat dieper gaat dan de meeste kerken. Een dialoog hindoeïsme-christendom, erg boeiend!
    Vanwege beperkte tijd moet ik het hierbij laten, hoop jullie misschien nog eens te ontmoeten. Het weekend van 28 tot 30 juni neem ik deel aan een satsangweekend o.l.v. Yessica Alaya Sillekens in Broek op Langedijk. Komen jullie wel eens in die buurt? Ik woon zelf in Zuid Limburg, dus nogal een eind weg. Hartelijke groeten, om Shanti, Om namah Christayah. – Sef (Joseph)

    • Beste Sef,
      Bedankt voor je reactie, leuk!

      “The Lord is My Shepherd” was zeker de moeite waard om naar te luisteren.

      Grappig een ‘christelijke ashram’, nooit van gehoord.
      Ja, hindoeïsme en christendom hebben meer gemeen dan zo lijkt, zoals de avatar en de logos.
      Yessica Alaya Sillekens, ken ik eerlijk gezegd niet. Sowieso een gezegend weekend dan!
      De afstand tussen Zuid-Limburg en Bloemendaal is niet zo groot als Zuid-Limburg en India! 😀
      Namaste!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *